Het is alweer het tweede jaar dat Koningsdag Coronastijl gevierd wordt in de straat, met Oudhollandse spelletjes en een feestje met de buren op gepaste afstand. De kinderen vinden het geen ramp. In plaats van een gesponsord springkussen spelen ze spelletjes als koekhappen, blikken gooien, ringwerpen en spijkerpoepen. Ze versieren cakejes, eten bitterballen, paprikachips, spekkies en drinken oranje limonade tot ze groen zien.
Vorig jaar was het allemaal nog nieuw en onwennig. Dit jaar is het helemaal vertrouwd en is het eerder een bevreemdend idee dat het vanaf morgen opeens niet meer zo streng hoeft. We mogen weer naar de winkels, terrassen en hogescholen gaan weer open. Het klinkt onwerkelijk en het is een groot contrast, zeker als je kijkt naar de ontwikkeling van het aantal besmettingen en de druk op de zorg. Maar goed, die vaccinaties, hè? Die gaan het verschil maken. Zeggen ze.
Maar genoeg over corona. Het is er nu al lang genoeg over gegaan. Het lijkt wel eens of we het nergens anders over hebben. Nou ja, behalve de kindertoeslagaffaire dan. En of Ajax nu al kampioen is, of toch niet.
Ik wil het hebben over de koning. Want ik zag vandaag dat zijn ‘approval rating’ fors gedaald is het afgelopen jaar. We vinden hem niet zo cool meer met zijn allen. Dat heeft met zijn zichtbaarheid te maken natuurlijk. Die komt ook zijn paleis niet uit, tenzij hij op vakantie gaat naar Griekenland. Maar het heeft ook te maken met onze eigen beleving. We zijn allemaal wat knorriger na maanden binnen zitten. Waar we vorig jaar klapten voor de zorg, zijn we het aanhoudende belerende vingertje nu een beetje zat. Waar het eerst nog wel aardig was om een poosje thuis te werken, vliegen we nu tegen de muren op. Het maakt dus niet zo uit waarover onze mening gevraagd wordt; we gaan er niet positief over zijn. En zo gaat het toch weer over corona. En dat somt het jaar wel een beetje op: zelfs als het even niet over corona gaat, gaat het stiekem toch over corona. Het is de big fat elephant in every room dit jaar.
En dat tekent ook deze tweede Koningsdag-met-de-buren. We zijn mensen kwijtgeraakt. We zijn aan huis gekluisterd en werkten huis aan huis op onze zolders voor onze verschillende werkgevers. We hadden wekenlang de kinderen thuis en gaven ze zelf les. En nog steeds eens in de paar weken zijn we thuisschool als weer eens een klasgenootje ziek wordt. En dan zien we elkaar weer op de teststraat. Maar we zijn er aan gewend geraakt en het is in de routine opgenomen.
Het is een gezellige dag en we brengen tijd met elkaar door en spreken elkaar eens echt. We hangen de vlag uit en zingen samen het Wilhelmus. Toegegeven, de volwassenen een beetje voor de grap, maar de kinderen hartgrondig. Zij hebben genoten en zich vandaag geen minuut beperkt gevoeld.
Dus, bij dezen een bedankje aan de koning. En een felicitatie. Het was weer een mooie Koningsdag. Waarschijnlijk de laatste in deze vorm. En dat zullen we volgend jaar waarschijnlijk stiekem toch ook weer een beetje jammer vinden…
kindertaal 